Ruch Rozwijający - metoda Weroniki Sherborne. Teoria i praktyka


12.05.2012

tytuł: Ruch Rozwijający - metoda Weroniki Sherborne.Teoria i praktyka
pedagog: Ewa Dziedzic-Szeszuła
.Polska
kwalifikacja: 1 h teoria
5 h praktyka
technika ruchu/ świadomość ciała
Warsztat spełnia wymogi szkolenia dla Terapeutów, Psychoterapeutów Tańcem i Instruktorów tańca o charakterze terapeutycznym.
program:
1. Teoria.
....Wprowadzenie do metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne z
....uwzględnieniem zasad, celów i możliwości stosowania ćwiczeń i zabaw
....ruchowych.
2. Praktyka.
....Ćwiczenia stosowane w metodzie RR:
....- ćwiczenia prowadzące do poznania i świadomości własnego ciała
....- ćwiczenia umożliwiające swobodne poruszanie się w różnych
......płaszczyznach
....- ćwiczenia ułatwiające nawiązanie relacji i współpracy z partnerem i grupą
....- ćwiczenie pomagające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w
......przestrzeni
....- ćwiczenia twórcze w oparciu o swobodny taniec
3. Podsumowanie metody

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, uznana i wykorzystywana w wielu krajach jako naturalna, prosta, a zarazem szalenie efektywna, znalazła zastosowanie w profilaktyce okresu przedszkolnego i szkolnego, ze szczególnym uwzględnieniem wieku dojrzewania oraz w szeroko pojętej terapii z osobami upośledzonymi umysłowo, z mózgowym porażeniem dziecięcym, nerwowymi, lękliwymi, agresywnymi, jąkającymi się, niewidomymi i głuchymi. Metoda RR  dzięki stosowaniu form przytulania, głaskania, patrzenia sobie w oczy itp., znalazła również zastosowanie m.in. w terapii małżeństw.

"Weronika Sherborne w latach 60-tych opracowała metodę pod nazwą "Ruch Rozwijający". Korzeni metody należy szukać u R.Labana - twórcy gimnastyki ekspresyjnej, a także w doświadczeniach samej autorki. Celem metody jest wspomaganie prawidłowego rozwoju dziecka i korekcja jego zaburzeń. Stąd ważne miejsce w metodzie zajmuje wielozmysłowa stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta o ruch, jako czynnik wspomagania.
Proponowany terapeutyczny system ćwiczeń wywodzi się z okresu wczesnego dzieciństwa z tzw. baraszkowania, które zawiera w sobie element bliskości fizycznej i emocjonalnej. Jest to zdaniem W.Sherborne naturalna potrzeba dziecka do zaspakajania tych potrzeb, poprzez kontakt z osobami dorosłymi. Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go w kontekście z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego indywidualności.
Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie przez ruch: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu.
Metodę W. Sherborne traktuje się często jako formę niewerbalnego treningu interpersonalnego. Zajęcia odbywają się indywidualnie bądź grupowo i trwają ok.30 minut. Partnerami dziecka bywają często ich rodzice. Dzieci nie są jednak przymuszane do uczestnictwa w zajęciach.
W metodzie wyróżnia się cztery grupy ćwiczeń:
ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała
ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie
ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerami grupy
ćwiczenia twórcze.
Metoda W. Sherborne zalecana jest dzieciom o zaburzonym schemacie ciała. W proponowanych ćwiczeniach dochodzi do integracji własnego ciała i jego poznania (ważne tu jest wyczucie centralnej części ciała tj.brzucha i tułowia). Poczucie wzajemnej bliskości ćwiczących partnerów, ułatwia akceptację niedoskonałej cielesności dziecka. Ćwiczenia dają poczucie bezpieczeństwa oraz zaufania do siebie i do innych. Wykonywane w grupie, budują więzi grupowe i interpersonalne.
Zajęcia metodą W.Sherborne stanowią element doskonałej zabawy. Dając chwile odprężenia, są czynnikiem w rozładowaniu napięć i tym samym obniżają spastyczność".
K.J.Zabłocki Mózgowe porażenie dziecięce w teorii i terapii