Jinen Butoh w Terapii Tańcem


29-30.11.2008

tytuł:
Jinen Butoh w Terapii Tańcem
pedagog: Atsushi Takenouchi Japonia
kwalifikacja: 10,5 h
10,5 h
świadomość ciała w improwizacji tańca
terapia tańcem

program: JINEN BUTOH jest tańcem życia i śmierci, światła i ciemności, yin i yang, odkrywaniem zawierających się w naturze elementów ducha i ciała. Ważne jest, by spotkać w nim swój wewnętrzny ruch, dostrzegając piękno i brzydotę, chaos, różne emocje dotykane w procesie; by być poruszonym do tańca przez środowisko zewnętrzne; by się przekształcać, przemieniać, przeobrażać poprzez bycie samemu życiem i duchem; by odnaleźć Butoh w życiu codziennym; by poszukiwać początku tańca stworzonego przez człowieka w modlitwie, requiem i ofierze; by szukać wewnętrznego ruchu i tego, w jaki sposób wydostaje się on na zewnątrz w różnych sytuacjach i jak stworzyć z niego Butoh; by biorąc w objęcia piękno i brzydotę, śmieszność, emocje, radość, gniew, cierpienie, przyjemność, cisze, dezorganizację, chaos, spokój, nie zatrzymywać się w tańcu. Taniec Butoh bowiem jest interaktywnym dialogiem bez użycia języka, zaistniałym na głębokim poziomie miedzy człowiekiem, a człowiekiem, życiem, a życiem.

BUTOH
To japoński teatr tańca, któremu początek. pod  koniec  lat pięćdziesiątych XX wieku, dali Hijikata Tatsumi, Kazuo  Ono,  Yoshito  Ono  i Matsutaka  Ishii. Jako nowa forma tańca współczesnego stanowił wyraz buntu wobec skostniałego teatru tradycyjnego i amerykańskich wpływów w japońskiej sztuce.
Słowo 'Butoh' składające się z dwóch ideogramów: 'bu' - taniec i 'toh' – krok, funkcjonowało w Chinach ery Heian przed tysiącem lat i oznaczało 'tańce salonowe'. W latach 50. nabrało całkowicie nowego znaczenia. Stało się synonimem nowej, czystej sztuki, wyrażania samego 'bycia'. Butoh w tym kontekście, miało stanowić dla artysty pole do poszukiwania nowego, indywidualnego i przez to prawdziwego środka wyrazu, własnej drogi twórczej, skupionej na jedności duszy i ciała. Artysta nie miał wzorować się na niczym, miał być wolny od wpływów zewnętrznych, inspirowany m.in. starymi wierzeniami, obrzędami czy estetyką brzydoty, poszukiwać wewnątrz siebie. Stąd w Butoh nawiązuje się do tradycyjnych form tańca  ludowego  i rytualnego:  no, bugaku, kabuki, jednak sam taniec nie zmierza do osiągnięcia  jakiegoś  estetycznego ideału, ale do obnażenia duszy tancerza w całej jej banalności, brzydocie i śmieszności, podkreśla  znaczenie  znieruchomienia i ciszy. W efekcie taniec Butoh nie opiera się na konkretnych ruchach, pozycjach czy technice. W Butoh liczy się przeżywanie tego co chce się pokazać, przekaz emocji, zrozumienie świata, życia, śmierci. Istotnym elementem Butoh jest przemiana, metamorfoza. Tancerz nie odgrywa danej roli, lecz ją przeżywa, wciela się w nią, przemienia. Ciało tancerza przemierza żywioły, czasem się im poddaje, czasem próbuje z nimi walczyć a czasem staje się żywiołem. Butoh szuka sposobów wyzwalania się od wpływów cywilizacji, szablonów nakładanych przez społeczeństwa, ruchów codziennych, wyuczonych. To próba szukania wolności, naturalnych ruchów. Butoh to również poszukiwanie nowych form ruchu, nowych form wyrazu, pozbycie się wyuczonych, szablonowych gestów,  szukanie autentyczności. Butoh wymyka się regułom i definicjom. Niektórzy nazywają go tańcem medytacyjnym, tańcem ciemności, czasem tańcem natury. Żadne z tych pojęć nie określa jednak istoty Butoh w pełni.
Butoh jest naturalnym ruchem, czymś ponad kulturowym
– stwierdza Atsushi Takenouchi.