Ewa Wycichowska

 
Polska Ewa Wycichowska
e.wycichowska
Profesor sztuk muzycznych, tancerka, choreograf, pedagog tańca.Absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Poznaniu, Akademii Muzycznej, wydziału Pedagogiki Tańca w Warszawie. Studiowała taniec modern w L’Academiede la Danse w Paryżu i Nederlanden Dans Theater w Holandii. Uczennica Niny Bielikowej, Aleksandra Sobola, Petera Gosaa, Yuriko, Roberta Cohena. W latach 1969-1988 tańczyła jako solistka Teatru Wielkiego w Łodzi. W 1988 przejęła, po Conradzie Drzewieckim, obowiązki dyrektora naczelnego i artystycznego Polskiego Teatru Tańca - Baletu Poznańskiego. Reprezentowała polski balet na festiwalach w USA, Kanadzie, Peru, Mongolii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Izraelu, Wielkiej Brytanii, Turcji, Włoszech, Finlandii, Gruzji, Rosji i Japonii. Wielokrotna jurorka krajowych i międzynarodowych konkursów baletowych. Jako choreograf zrealizowała ponad 60 spektakli w Polsce, Niemczech, Włoszech, Czechach i USA.Współpracowała z najwybitniejszymi polskimi reżyserami m.in. Krzysztofem Kieślowskim, Krzysztofem Zanussim i Jerzym Kawalerowiczem. Nagrodzona m.in. Srebrnym Medalem Gloria Artis, nagrodą Sekcji Krytyków ITI-UNESCO, Nadzwyczajną Złotą Maską łódzkich krytyków, nagrodą ZaiKS za wybitną twórczość choreograficzną, nagrodą Specjalną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w uznaniu zasług dla kultury polskiej.
Profesor na Wydziale Edukacji Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, członek Międzynarodowej Rady Tańca, działającej pod patronatem UNESCO. Inicjatorka powstania i Prezes Polskiego Stowarzyszenia Choreoterapii-PTT, pierwszego w Polsce ośrodka inicjującego, propagującego i wspierającego dziedzinę Choreoterapii w Polsce.
Wybrane choreografie:
"Głos kobiecy" Krzysztofa Knittla (debiut 1980), "Serenada" Mieczysława Karłowicza(1982), "Faust GoesRock" zespołu The Shade (1989), "Święto wiosny" Igora Strawińskiego (1989 i 1993), "Samotność fauna” Mateusza Kuźnika (1989), "Skrzypek opętany" Macieja Małeckiego (1991), "Misterium słońca" na podstawie suity "Estancia" i poematu symfonicznego "Ollantay" Alberto Ginastery, "Misterium ziemi” według legendy choreograficznej "Panambi" Alberto Ginastery (1993), "Album z tego świata" Krzesimira Dębskiego (1992), "Transss..." (1997), "Tango z Lady M." (2000), "Z cienia" (2001), "... a ja tańczę"(2003), "Walk@ karnawału z postem" Zbigniewa Łowżyła (2002), "Przypadki pana von K." wg Heinricha von Kleista (2005), "Carpe diem" Marcina Górnego i Zbigniewa Górnego(2007), "Wiosna-Effatha” (2007), "Komeda-sextet. Etiudy baletowe w teatrze tańca" Krzysztofa Komedy-Trzcińskiego (2009).